Mar 2, 2020

විදින්න දුන් ජීවිතය අරන් මම විදවන්නද මේ භවය පුරා


සිත්තම් කරමින්
මනසේ ඔබෙ රුව
කවදා හෝ යළි
දකින තුරා
රැව් පිළිරැව් දී
ඇසෙන ඔබේ හඬ
යලි මගෙ සවනත
වැකෙන තුරා
 විදින්න දුන්
ජීවිතය අරන් මම
විඳවන්න ද මේ
භවය පුරා

අපේ ආදරය බෙදාහදාගෙන ආදරෙන් ජීවත් වෙමුයි කියාගෙන කොච්චර මාලිගා තැනුවත් එක නිමේශයකදි වෙනස් වී සුනකයෙක්ට වත් බනින්නැති විදියට බැන ආයි ආදරෙයි කියාගෙන ලගට එනවා බලාගෙන ඉන්නෙ හිතේ මවාගෙන උබව, මතක තියාගනින් කොච්චර ආදරේද මං මගේ ජීවිතේ කැපකරලා හරි උබව ආදරෙන් බලාගන්න හදන, උදේ ඉදලා රෑ වෙනකන් මේ යකාගෙ ඔලුවෙ දුවන්නෙ උබ කියලා, මං කොච්චර ආදරේද උබට

දෙලොවක් අතරේ
සරන ඔබේ හිත
මෙතරම්
සසලෙන්නැතුව ඇති
ඔබ මගෙ මුළු
ලෝකයම නිසා මට
වැඩියෙන් දුක
දැනෙනවා ඇති
විඳින්න දුන්
ජීවිතය අරන් මම
විඳවන්න ද මේ
භවය පුරා

උබට යාලුවොත් ඉන්නවා, පවුලකුත් තියනවා, කන්න බොන්න අදින්න පලදින්න රස්සාවක් තියනවා, යන්න එන්න තැන් තියනවා, යාලුවො ඔලුව උඩ තියාගෙන උන් කියන දේවල් අහලා මට උන්ගෙ ලොකුකම් කියද්දි උබ හිතන්නෙ මට ඒවා ලොකුයි කියලද? මට ඊරිසියාවක් නෑ, මට දුක උබ මාත් එක්ක බෙදාගන්න දෙයක් නැති එක ගැනයි, උබ මගේ මුලු ලෝකෙම වෙද්දි මං උබට තවත් එක වැලි කැටයක් විතරයි. මගේ දෙයක් කියද්දි උනත් උබ ඒක ඇදුමෙ ගෑවිච්ච දූවිල්ලක් වගේ ගසලා කියන්නෙ උබේ යාලුවො ගැන

භවයෙන් භවයේ
අහිමිව හිමිවන
නොපිරූ
පාරමිතාව පුරා
සමුගනිමුද අපි
අපේම වූ මතු
භවයක යළි
හමුවෙමුයි පතා
විඳින්න දුන්
ජීවිතය අරන් මම
විඳවන්න ද මේ
භවය පුරා

උබෙන් පිට එවුන් නිදිවදින්න බලද්දි මං බැලුවෙ උබේ ඔලුවට නිදහසක් වෙන්න මගේ කර දීලා, එක එක දේවල් කියාගෙන එන කොල්ලො එන්නෙ උබේ හෙලුවට වෙද්දි මං ආස කරේ උබේ කොට කලිසම වෙනුවට ගවුමක් අන්දලා උබව බෝනික්කෙක් වගේ බලාගන්න. ආත්මයෙන් ආත්මයට ලැබෙයි කියාගෙන පතාගෙන ආවත්, උබ මට ලැබෙන කාලෙට ලැබෙයි, එතකන් මං උබට ආදරෙන් හැමදේම කරන්නන්, මේ ආත්මයේ නැතත් ඊලග ආත්මයෙ හරි උබ මගේ වෙයි කියලවත්, මොකද උබ කොච්චර දුක් දුන්නත් මං උබ එක්ක තරහ නෑ, උබට මං ආදරෙයි.

සිත්තම් කරමින්
මනසේ ඔබෙ රුව
කවදා හෝ යළි
දකින තුරා
රැව් පිළිරැව් දී
ඇසෙන ඔබේ හඬ
යලි මගෙ සවනත
වැකෙන තුරා
විඳින්න දුන්
ජීවිතය අරන් මම
විඳවන්න ද මේ
භවය පුරා

මගෙ මුලු ලෝකෙම උබයි, මගෙ මුලු ජීවිතයත් උබයි, උබේ ආදරේ මගෙ වගකීමයි, මං ඔයාට ආදරෙයි රත්තරං ගොඩාක් ආදරෙයි, ඔයා තමයි මගේ ජීවිතේ, මට ඔයා නැතුවනම් ඉන්න බැහැ කියලා හැමදාම වගේ මං කියන්න ඇති, ඒත් මගෙ වස්තුවේ උබට මට වඩා අනිත් එවුන්ගෙන් ලැබෙන ආකර්ශනය  කියන ඒ මහා කුණු ගොඩට යට උන මට මහමෙරක් වගේ වටින මගේ ආදරේ උබට හවසට දැනෙනන මලානික හුලං රොදක් වගේ ඇති. එහෙමයි කියලා මං උබට කවදාවත් වෛර කරන්නෙ නෑ.

මිනිස් ජීවිතයක් කියන්නෙ දුර්වල දෙයක්, ඒකෙ විදීමක් මිස ලතැවීමක් නෑ, උදේ ඉදලා රෑ වෙනකන් මේ හිත ඇතුලෙ පිච්චි පිච්චි ඉන්නෙ උබට මාව කොයි වෙලේ අමතක වෙයිද කියල, ඒ උනාට මං උබට ආදරෙයි, නිමක් කොනක් නැතිව ආදරෙයි, උබ මේක කියවන්නෙ නැති වෙයි, මං නැති දාක හරි කියව්වොත් උබට තේරෙයි මං කොච්චර  පිච්චුනාද උබ නිසා ඒත් මං උබත් එක්ක තරහා නෑ කියලා!

Jun 19, 2018

මරණෙන් පසු..

"මේ මොන චාටර් ජීවිතයක්ද? ජීවත් වෙලා වැඩක් නෑ"  මමම කියාගත්තෙ බ්ලේඩ් එක අතට ගන්න ගමන්, මගෙ ආසම බියර් බෝතල් කිහිපෙත් බාස්කට් එකේ  දාගෙන කවුන්ටරේට යනගමන් සිගරට් ගන්නවදෝ හිත හිත ඉදලා "නෑ ඕන්නෑ" කියාගෙන බිල් කරගෙන එලියට ආවා.

නොදැනුවත්වම වගේ ඇවිත් තියෙන්නෙ මම ආසම කෑම කඩේ ගාවින්..

"යකෝ මැරෙන්න යද්දිත් කනබනේ තොට.. ඒකට වෙලාව තියනවා?" මම මගෙන්ම අහගත්තා..
"හරි හරි, අන්තිම වතාවනෙ කට කට, මම කොහොමත් පොඩි කාලෙ ඉදලා ආස තැනනෙ"

----------------------------------------------------------------------------

එයා හොදට නාගත්තා, ටවල් එක ලස්සනට එල්ලුවා, ආසම කොට කලිසම ඇදගත්තා.
සීරුවෙන් ඇවිත් ඇදේ ඉදගත්තා..

බිම තිබ්බ බෑග් එකෙන් බ්ලේඩ් එක අරගෙන ඇදේ හාන්සි උනා..

"ඒක රිදුනා, කමක් නෑ, ඉක්මනට මේක ඉවර වෙයි නෙ" එයා එයාවම සනසගත්තා..

බ්ලේඩ් එක විසිකරන ගමන් එයා අත්දෙක බැලුවා, ඇගිලි පුරුකෙන් පුරුක දැනෙන නොදැනෙන ගානට යනවා, ඒක රිදෙනවා තමා, නමුත් හිත ඇතුලෙ තියන රිදිල්ල ඊට වැඩී, ඇද දෙපැත්තෙන් ලේ වැක්කෙරිලා, මුලු ලෝකෙම තරහා වෙලා..

"කෑම මරු එතන.. මැරෙන්න යද්දිත් කන එක.. පුදුම කෙලියක්නෙ මේක.." එයා එහෙම කියාගෙන අහිංසක විදියට හිනා උනා.
----------------------------------------------------------------------------

මුලු ලෝකෙම නිශ්ශබ්දවෙලා වගේ.. මේසෙ උඩ තියන අත් ඔරලෝසුවේ සද්දෙ ඇහෙන තරමට මූසල විදියට නිශ්ශබ්ද වෙලා.. කනට හෙන වදයක් වෙන තරමටම..

"කොච්චර වෙලාවක් ගිහින්ද දන්නෑ, ඔලුව ඇද ඇතුලට බැහැලා වගේ, නැගිටගන්න පණ නෑ, මම මැරිලද? නෑ වෙන්න බෑ, මොකද කෑම එකේ රහ සුවද තාම තියනවා" නොඉවසිල්ලෙන් වහලෙ දිහා බලලා ඒ කෑම ගැන කල්පනා කරන්න ගත්තා..

"කවද්ද මම මුලින්ම මෙතන්ට ගියේ? අම්මයි තාත්තයි පොඩි කාලෙ එක්කගෙන ගියා.. ඇයි ඇන්ජි? එයා එක්ක හැම මාසෙම ගියා.. පොඩි කාලෙ ඉදලම මාර බැදීමක් මේ තැනත් එක්ක තියෙන්නෙ.."

"අම්මයි තාත්තයි මට ආදරෙයි, එහෙනන් ඇයි මට මෙහෙම උනේ? ඇන්ජි? නෑ නෑ ඒ කෙල්ල නෙමේ" මේ වෙලාවෙ ඒවා ගැන හිතන්න බෑ, මේක ඒවා ගැන කල්පනා කරන වෙලාව නෙමේ, ආපහු හැරෙන්න පුලුවන් දෙයක් නෙමේ කරගත්තෙ..

----------------------------------------------------------------------------

විනාඩි 30ක් විතර ගියා.. එයා දුර්වලයි, කවදාවත්ම වෙලා නැති විදියට දුර්වලයි.එයාගෙ ජීවිතේ එයා කරපු කියපු සියල්ල මුල ඉදලා අගටත්, අග ඉදලා මුලටත් පේන්න ගත්තා.. ජීවිතේ එච්චර නරක නෑ කියලා එයාට තේරුනා.. නමුත් පරක්කු වැඩී.. හරියටම නිශ්ශබ්දතාවය අහගෙන හිටියොත් ඇත්තටම නිශ්ශබ්දතාවය කන් අඩි පැලෙන තරම් සද්දෙයි කියලා එයාට දහස්වාරයකට වඩා තේරුනා..කැපුම් රිදෙනවා, අත් දෙකම දැනෙන්නෙ නෑ..

----------------------------------------------------------------------------

පැයක් ගියා... එයා එයාගෙ ජීවිතේ සියලුම මතකයන් අවදිකරගෙන ඒවා රස විදිනවා.. ජීවිතේ කොච්චර ලස්සනද? කොතනද වැරදුනෙ? මුල්ම මතකයන්, දෙමාපියන් එක්ක ගිය තැන්, යාලුවො කොච්චර හිටියද? ආදරණිය පෙම්වතියයි එයා එක්ක කතා කරගත්ත දේවල්, දුවෙක්, ලස්සන ගෙයක් හදන ආසාව, සල්ලි දීලත් හම්බවෙන මෝඩ බල්ලා, ලෝකෙ වටේ ඇවිදින්න තියන ආශාව, හැම දෙයක්ම මිටියකින් ගහනවා වගේ ඔලුවට වදිද්දි ඇයි හිතුනෙ ජීවිතේ මෙතනින්ම ඉවරකරගන්න?

"බෑ!!!! මට මැරෙන්න බෑ, මාව බේරගන්න!!!" කෑගැහුනෙ ඉබේටමයි..

එයාගෙ හදවත ගැහෙනවා ජීවිතේ කිසිම දේකදි නොවුන ගානට... හදවතට දැනිලද කොහෙද තව දුරටත් එයාවත් අවශ්‍ය නැති බවට..

"මට මැරෙන්න බෑ" කෑගැහුනෙ ඇඩිල්ලක් එක්කයි.

ජීවිතේ කිසිම දවසක දැනුනෙ නැති වේදනාවක්, හරියට ලෝකෙ වටේ දුවලා ආවා වගේ මහන්සියක්.. හෙලවෙන්නවත් බෑ, ජල පහරක නොසෙල්වී තියෙන කලුගලක් වගේ හිර වෙලා.

ආයි කෑගහන්න ඕනෙ, ඒත් උගුරෙ යමක් හිරවෙලා වගේ, කවුරුහරි ඒ අන්තිම හුස්ම යන්න දෙන්නැතුව අල්ලගෙන ඉන්නවා වගේ.

ඔරලෝසුවේ කට්ට යන්නෙත් පරක්කුවෙලා වගේ..

මේක තමා අවසානය.
----------------------------------------------------------------------------

එයා නැගිට්ටා ඊලග දවසෙ.

ජීවිතේට දැකලා නැති කාමරයක්, ලස්සනයි, මේක අපායද ද්ව්‍ය ලෝකෙද, නැත්තම් අතර මැද තැනක්ද මොකද මෙච්චර එලිය තියන ලස්සන කාමරයක් දැකලා නැති තරම්.

අත උස්සන්න බැලුවා, නමුත් ඇහැ නතර උනේ අත් දෙකයි කකුල් දෙකයි ඇදට ගැටගහලා තියන විදිය, සේලයින් දෙන විදිය දැක්කාම තේරුනා ඉන්නෙ ඉස්පිරිතාලෙ කියලා.

ඔහු වටපිට බැලුවා, ඇගේ තිබ්බ සියලුම ශක්තිය දහනය කරලා බැලුවා..

----------------------------------------------------------------------------

මගෙ අම්මා මගෙ එහා පැත්තෙ හිටියා, තාත්තා හිටියා, යාලුවො දෙන්නෙක් හිටියා, ඇන්ජිත් හිටියා, හැම කෙනාම අඩනවා..

ඒ අය ඇහුවෙ, ඒ ඇස් වල තිබ්බෙ එකම එක ප්‍රශ්ණයයි.

"ඇයි?"


Jan 25, 2015

පෙම්වතෙකුගේ ජීවිත කතාව..

"දිනක ඔබ මා
හිරි පොද වැස්සෙ
මල් කුඩේ යටින් පිය මැන්නා
මොනවද හිමිහිට මිමිනුවා
"


Jan 16, 2015

එදා රෑ!

අද උදෙ මාර සාටර් සීන් එක උනේ, නැගිට්ට ගමන් කාමරෙන් එලියට ගියා, එහා ගෙදර එකා වෙනදට ජනේලෙන් අත වනන එකේ අද නිකන් බය වෙලා වගේ දිව්වා, මම දඩාස් ගාලා දොර වහලා ආපිට හැරිලා කාමරේට ආවා, මලා.. කන්නාඩියෙන් මගෙ සරුවාංගෙ පේනකොටයි මට දෙලෝ රත් උනේ. මුලින් මං බය උනා. කවුදෝ යකෙක් වගේ එකෙක් ඇගේ නූල් පොටක් නැතුව මම දිහා බලාගෙන ඉන්නවා, ඌත් මාව දැකලා ගැස්සිලා බය උනා වගේ දැක්කා..
ටික වෙලාවකින් තමා මීටර් උනේ, හත්තිලව්වෙ මේ මමනෙ! 
මං දනිපනියෙ ලැජ්ජාව දෝතින් වහගෙන ඇද ලගට ගියා. සරම හොයාගත්තෙ මෙට්ටෙ යට තියලා. විස්වාස කරන්ඩ නින්ද ගියාම මට මොනවා වෙනවද කියලා මංවත් දන්නෙ නෑ. රෑට යස අගේට සරම ඇදන් නිදාගන්නවා. උදේට බලද්දි ඒක එක එක තැන්වල. පෙරේදා සීලිමේ ෆෑන් එකේ තිබිලා සරම ගත්තෙ මේසෙට නැගලා, ඊයෙ මේසෙ උඩ තිබ්බ සර ගත්තෙ සීලින් ෆෑන් එකේ එල්ලිලා..
සමහර දාට සරම ගෙයිත් නෑ, අල්ලපු ගෙවල් වල වැටවල් වල තිබිලා හම්බවෙනවා.. මෙච්චර මේ බෝ පැලයක් වගේ හැදෙන මේ තරම් හැදියාවක් තියන මලියගෙ සරමට මේ ඇමරිකාවට ආපුවට පස්සෙ මොකද වෙලා තියෙන්නෙ කියලා හිතාගන්න බෑ, බලන්න දෙයක් නෑ සරමට කකුල් ඇවිත්! මේ දවස් ටිකේම අල්ලපු ගෙදර ඇන්ටිත් මං දිහා බලන්නෙ අමුතු විදියට!